AVRUPA'nın iki büyük ülkesi geçtiğimiz günlerde birlikte sessiz sedasız dev bir adım attı. İmzalanan askeri işbirliği anlaşmasına göre; İngiltere ve Fransa nükleer silahların depolanması, savaş gemilerinin kullanımı, istihbarat gibi birçok hassas konuda bundan sonra anca beraber kanca beraber politikası izleyecekler.

İngiliz hava sahasını koruyacak uçaklar bile Fransız savaş gemisinden havalanacak, nükleer silah stokları birleştirilecek. Bu, "iki ülke arasında imzalanan basit bir askeri işbirliği anlaşması" şeklinde açıklanamayacak kadar önemli, dünyadaki tüm askeri, siyasi dengeleri sarsacak kadar da stratejik bir gelişmedir.

İngiltere Başbakanı David Cameron bunun iki ordunun birleşmesi anlamına gelmediğini, tek amacın ekonomik kriz nedeniyle askeri harcamaları azaltmak olduğunu söylüyor, şüpheleri dağıtmaya çalışıyor. Lakin Cameron böyle diyor diye biz de inanmak zorunda değiliz tabii.

Zira manzara ortada. O zaman manzaraya bakıp, imzalanan projeye, bu yeni ilişkiye bir isim koyalım, tarih de not etsin. Evet, 1951 yılında imzalanan Paris Anlaşması nasıl bugünkü AB'nin temellerinin atıldığı anlaşma olarak tarihe geçtiyse, İngiltere ve Fransa arasındaki son anlaşmanın da Büyük Avrupa Ordusu'nun temelinin atıldığı akit olarak tarihe geçebileceğini söyleyebiliriz. Üstelik bu ilişkinin adım adım tüm Avrupa Birliği sathına yayılması da kaçınılmaz görünüyor. Bu ilişki birkaç yıl pürüzsüz gitsin, balayı biraz uzun sürsün, AB'nin diğer iki büyük gücü Almanya ve İtalya'nın da Büyük Avrupa Ordusu'nun çatısı altında yerlerini aldıklarını göreceğiz. Geriye Macaristan, Hollanda, İsveç gibi küçük devletler kalıyor ki muhtemelen onları ikna etmek de zor olmayacak. Ekonomik kriz altında ezilen ufak AB ülkeleri harcamalar azalacağı için sıcak bakacaklardır.

Şimdi gelelim madalyonun bizi, yani Türkiye'yi ilgilendiren kısmına.

Tamamı NATO üyesi olan Avrupa ülkeleri ordularını birleştirirlerse, Türkiye'nin bu denklemdeki yeri ne olacak, sürecin dışında mı kalacak, yoksa bir şekilde içinde mi olacak? Bu sorunun cevabını bilmek için de müneccim olmaya gerek yok aslında. Türkiye AB'ye üye olursa, Büyük Avrupa Ordusu'nda da yerini alacaktır. Ya içindesiniz bu denklemin ya da dışında, işte bütün mesele bu.

İRAN HADDİNİ AŞMIŞTIR

YARIN yapılacak NATO Zirvesi'nde kurulup kurulmamasına karar verilecek yeni füze kalkanı projesi de Büyük Avrupa Ordusu projesiyle bağlantılı olarak değerlendirilmesi gereken bir konu. Bilindiği üzere Türkiye'nin İran'ın tehdit olarak gösterilmesi gibi bazı konularda çekinceleri mevcut. Bu hususlarda sorular sorarak NATO'daki müttefiklerinin korkularını sorgulamalarına vesile olması da müspet bir adım.

Ancak Türkiye, başlattığı bu NATO içi sorgulama sürecinin kendi üyeliğinin sorgulanmasıyla sonuçlanmamasına dikkat etmeli.

Türkiye'nin 58 yıldır üyesi olduğu ittifaktaki konumunu sorgulatacak hareketlerden uzak durmasında, ülkenin stratejik güvenliği açısından büyük fayda var. Sonuçta İran'ın dost bir komşu ülke olması, Türkiye'nin bunun için NATO'daki güçlü konumunu tehlikeye atabileceği şeklinde okunmamalı.
İran'ın bu ilişkiyi bu şekilde kullanmasına da mahal verilmemeli. Bu bağlamda İran'ın iki gün önce NATO'nun yeni projesiyle ilgili kaygılarını iletmek suretiyle Ankara'yı uyarması da Türkiye'nin içişlerine karışmaktan ve haddini aşmaktan başka bir şey değildi. Türkiye'nin üyesi olduğu askeri bir ittifakın güvenlik kaygılarının giderilmesi noktasında İran'ın tavsiyelerine ihtiyacı olduğunu sanmıyorum. Ankara'nın bu açıklamaya tepki göstermemesi ise daha da büyük bir talihsizlik olmuştur.

ozcantikit@cafebabel.com

ABD 2003’te işgal ettiği Irak’tan 90 bin askerini çekti. Gerideki 50 bin askeri şafak sayıyor, 300 güne ailelerine kavuşacaklar.

2001’de işgal edilen Afganistan’daki askerler de benzeri bir hazırlık içinde. Lakin işgallere anlam verilemediği gibi bugün de ABD’nin sessiz sedasız, zaferin “z”sini bile ilan edemeden geri çekilmesine bir mana bulunamıyor.

Herkes hemfikir; ne Irak ne de Afganistan’ın hali işgal öncesinden daha parlak değil. Irak en iyi ihtimalle az kanlı bir şekilde Sünni, Şii ve Kürt devletleri olmak üzere 3’e bölünecek. En kötü ihtimalle de herkesin birbirini boğazladığı, çevresini de istikrarsızlaştıran bir devlete dönüşecek.

Afganistan için öngörülen en iyi senaryo da farklı değil. Ya Kabil yolsuzluklara bulaşmış sözde Batı dostu Karzai’ye, ülkenin geri kalanı da Taliban’ın vicdanına teslim edilecek... Ya da Taliban, ABD’nin çekilmesiyle tüm ülkeyi ele geçirerek eski işbirlikçileri tek tek yakalayıp kılıçtan geçirecek.

Falcısının da, stratejistinin de Irak ve Afganistan için çizdikleri gelecek tabloları üç aşağı beş yukarı böyle.

Dikkatinizi çektiyse, neredeyse sütun bitecek ama daha ABD’nin geri çekilme nedeni sayılabilecek tek bir gerekçe bile sunamadım.

Saçma sapan komplo teorilerine girmeden aradığımız cevabın ABD’nin dışında olmadığını göstermeye çalıştım.

Sorumuzun asıl cevabıysa ABD’nin içindeki yangında, ABD’nin kendisiyle girdiği savaşta gizli. Öyleyse ABD’yi içinden yakmaya başlayan, Afganistan ve Irak’taki gelişmelerden de kuvvet alan bu yangına bakmak gerekiyor.

Örneğin, bir araştırmaya göre Obama yıllardır Hıristiyan olduğunu söylemesine rağmen Amerikalıların beşte biri onun Müslüman olduğuna inanıyor, yani paranoyak olmuşlar.

New York’ta yapılması planlanan bir cami, ABD’yi ikiye bölmeye yetiyor. Protestolar düzenleniyor, kavgalar çıkıyor, nefret günlük siyasi dile giriyor ve en önemlisi ABD’de siyasi taraflar ilk kez birbirlerini vatan hainliğiyle suçlayacak kadar kutuplaşıyorlar. Bir taksi şoförü, New York’un göbeğinde taksisine binen bir psikopat tarafından sırf Müslüman olduğu için bıçaklanıyor. 300 bin ırkçı beyaz, Lincoln anıtında toplanıp, Müslümanlara ve siyahlara lanet okuyorlar.

Peki tüm bunların ABD’nin Irak’tan çekilmesiyle ne ilgisi var. Bunu anlamak için yönetmenliğini Özcan Tikit’in yaptığı “Dünya’nın Son 10 Yılı” isimli filmi başa saralım ve 11 Eylül 2001 tarihine gidelim.

11 Eylül 2001 sabahı İkiz Kuleler yıkılırken dünyaya dört kıvılcım düşüyor. Birincisi Afganistan’a, ikincisi Irak’a, üçüncüsü ABD’ye, sonuncusu da Avrupa’ya...

Akabinde ABD dışarıda düşman avına çıkınca Irak ve Afganistan’daki kıvılcımlar hemen yangına dönüşüyor,iki yılda iki devlet yıkılıyor, 1 milyonu aşkın “insan” ölüyor. Heba olan trilyonlarca dolar da cabası.

Neticede ne Irak ne de Afganistan’da aranan düşman bir türlü bulunamıyor. Hayal kırıklığı yaşanıyor. 11 Eylül sabahı oluşan ve o gün ABD’ye düşen kıvılcımın alevlenmesini engelleyen birlik ruhu dışarıdaki yangınların etkisiyle çözülmeye başlıyor.

Derken ABD’ye düşen kıvılcım yangına dönüşüyor. Ve dışarıda bulunamayan düşman içeride aranıyor.ABD kendi gölgesiyle savaşmaya başlıyor.

Dışarıdaki yangınlara odun taşıdıkça içindeki alevlerle başa çıkamayacağını bildiği için de şimdi Irak’tan ve Afganistan’dan çekiliyor.

11 Eylül 2001 sabahı düşen dördüncü kıvılcım Avrupa’da da ekonomik krizin etkisiyle yangına dönüşmüş durumda. Minare yasağı, Hitler reenkarnasyonu, Wilders ve Sarrazin gibi tiplere desteğin patlaması,Romanların Fransa’dan kovulmaları bu yangının alevlendiğinin işaretleri. İşin en hazin tarafı da Avrupalı liderlerin bu yangını göremeyecek kadar gaflet içinde olmaları.

Özcan Tikit

otikit@htgazete.com.tr

Sabancı Vakfı'nın katkılarıyla hayata geçen 'Fark Yaratanlar'ın 1 Kasım'da yayınlanacak bölüm konuğu koşmayı sadece spor olarak görmeyen koşarken attığı her adımda toplumsal gelişime katkıda bulunan Itır Erhart'ın hikayesiyle geliyor. 'Yurttaş Katılımı' alanında katkı sağlayan Bilgi Üniversitesi Medya İletişim Sistemleri Bölümü öğretim üyesi Yrd. Doç. Dr. Itır Erhart attığı her adımda çeşitli alanlarda çalışan sivil toplum kuruluşlarına katkıda bulunuyor. Okuyamayan kızların eğitim masraflarını karşılıyor, omurilik felçlilerine akülü sandalye alıyor, gençlerin ve çocukların eğitimlerini destekliyor.

Sabancı Vakfı'nın katkılarıyla 'Fark Yaratanlar'ın beşinci bölümü 1 Kasım Pazar günü CNN TÜRK'te saat 18.30'da yayınlanacak. Cüneyt Özdemir'in hazırlayıp sunduğu programın konuğu toplumun gelişmesi için herkesin katılımını ve desteğini harekete geçirmek için koşan 2007 yılında kurulan Adım Adım Oluşumu Derneği'ni kurucularından Itır Erhart oldu.
2004 yılında ABD'nin Chicago şehrinde bir otobüs durağında gördüğü bir ilandan etkilenerek Lösemi Lenfoma Derneği'nin koşu takımına yazılan Erhart, o güne kadar 100 metre bile koşmamıştı. Yoğun antrenmanlardan sonra dernek yararına ilk maratonunu koştu ve çevresine attığı mesajlarla iki bin dolar yardım topladı. Erhart hayalinin bunu Türkiye'de başarmak olduğunu belirledi ve 2005 yılında Türkiye'ye dönerek kendisi gibi koşucular ile 2007 yılında "Adım Adım Oluşumu" Derneğini kurdular.
Fark Yaratan; Itır Erhart

Adım Adım'ın ana felsefesine göre "Toplulukların gelişiminde bireylerin sorumluluğu bulunmaktadır. Bireyin topluma yaptığı katkıların bütünü, toplumun genelinin refah seviyesinin artmasına yol açmaktadır". Türk Eğitim Gönüllüleri Vakfı, Toplum Gönüllüleri Vakfı ve Türkiye Omurilik Felçlileri Derneği gibi önde gelen sivil toplum kuruluşları (STK) için kaynak geliştirmeye karar veren katılımcılar bir yandan bir maratona hazırlanırken diğer yandan toplumsal gelişmeye katkıda bulunuyorlar. "Adım Adım Oluşumu" (AAO) kısa zamanda çok insana ulaşmayı ve STK'lar için çok ciddi bir kaynak yaratmayı başardı. Bu güne kadar üç bin dört yüz kişi AAO yoluyla bağış yaptı ve en az 300.000 kişiye ulaşıldı. Desteklenecek STK'lar www.adimadim.org'da açıklanan belirli bir süreç ve kritere göre seçilmektedir.

Cléo Schweyer, Paris – (Türkçe tercüme: CSD desteğiyle)

Bir yıllığına Sardinya’ya gitmek Fransız bir öğrenciye 3.000 Sterlinlik bir vergi fiyat etiketine mal oldu. Siz de isterseniz yurtdışında yaşayabilirsiniz ama bir şatla: Kendi ülkenizde vergi ödemeye devam edeyeceksiniz.

Yabancı ülkeler kılavuzunu baştan sona okuduğumdan emin (bir sayfasını gözden kaçırdığım apaçık ortada!) saçlarımı rüzgara bıraktım ve erkek arkadaşımla birlikte güzelim Sardinya’da güzel bir serüvene atlamak üzere yola koyuldum. Tüm saygın vatandaşlar gibi tüm devlet ve kamu kuruluşlarını kısa bir süre sonra ülkeden ayrılacağımıza ilişkin bilgilendirdik, mektuplarımızı postaladık, bu gibi durumlarda hak kazananlara üç aylık ödeme yapan iş ve işçi bulma kurumu ile durumumuzu karşılıklı görüştük. Bunun yanı sıra maaşlı çalışan ve 37 yaş altındaki insanlara Avrupadaki bir iş yerinde üç ay yerleştirmeli iş deneyimi edinmek için yardımda bulunmak için alınan ve geri ödemesi bulunmayan ‘Leonardo yardımını’ aldık. Vergi memurunun da önceden haber edilmesi üzerine gitmeye hazırdık. Orada bulunduğumuz süre boyunca herhangi bir problem ile karşı karşıya kalma olasılığını ortadan kaldırmak ve ilişkilerimizin kabul edilmişliğinden emin olmak için hukuki ortaklığa kadar gittik... Tüm bunları her şey için ne kadar hazırlıklı olduğumuzu göstermek için anlatıyorum!

Ahtapot ve su

Sardinya’ya geldiğimizde her ikimizin de mest olmuş ve buraya bayılmıştık, neredeyse sadece ahtapot ve suyla yaşadık. Karadaki iş piyasası özellikle benim gibi tek kelime İtalyanca bilmeyen ve yeni gelmiş göçmenler için hiç o kadar canlı ve dinamik değildi. Maalesef (aslında bu iyi bir şey) Avrupa’da sınır konsepti diye bir kavram yok; işsizlik maaşımı bir kenara istif ettim, mali durumumu kısıtladım ve Fransa’da kalan zavallı ülke insanlarım için serbest olarak çalıştım. Bir yılımı dışarıda geçirdim ve inanılmaz bir mola verdim; işte 2008 yılını ben hep bu şekilde anımsayacağım.

‘Ülkenizdeki yönetim genellikle çok komplikeyken yabancı bir ülkede Kafka karakterlerini yurtdışında bir gurbetçi gibi hissedebiliriz,” Genel ip uçlar Analiz: Aleksandra Strzelichowska – Varşova

( Türkçe çeviri: Avrupa Birliği Genel Sekreterliği, Sivil Toplum Diyaloğu Proje Ofisi desteğiyle yapılmıştır.)

Bu tavsiye ne kadar çok verilirse verilsin gideceğiniz ülke hakkında gitmeden mümkün olduğunca çok bilgi toplanmalıdır. Temel bilgiler arasında taksi, sağlık hizmetleri ve sosyal hizmetlerle ilgili bilgiler vardır. Yeni bir kültürle yapılacak toplantıya hazırlanırken hangi yerlerin görülmeye değer, ne yiyebileceğinizi ve ulusal tatillerin ne zaman olduğunu kontrol etmeyi unutmayın. Yeterli zamanınız varsa o ülkede konuşulan dili öğrenin. Temel bilgi sahibi olmanız bile günlük yaşamınızı daha kolay hale getirecektir. Tüm idari formaliteleri tespit ederken paha biçilemez bir avantaj olabilir.

İşiniz için araştırma yaparken etkin olun

Eures, “Avrupa iş hareketliliği portalı” ülkelerdeki iş pazarları ile ilgili pek çok bilgi içerir. İş tekliflerini kontrol edebilirsiniz, hesap oluşturabilir ve online olarak CV’nizi gönderebilirsiniz. Bu web sitesi sayesinde Almanya’da stajını tamamladıktan sonra Thomas kolaylıkla bir danışmanlık şirketinde iş buldu. İşi sevdi ve birkaç yıl Ulm’de kalmaya karar verdi. “Almanya’da birkaç ay geçirdikten sonra hangi şirketlerin benim gibi mezunlara ihtiyacı olduğunu öğrendim.” diyor 28 yaşındaki Fransız Thomas. Almancaya hakim olması da ona yardımcı oldu. AB ülkelerine iş arayan biri olarak o ülke vatandaşları ile aynı haklara sahip olduğunuzu unutmayın (Editör notu: Bu kısım AB üyeliği henüz gerçekleşmediği için Türkiyeliler için ne yazık ki henüz geçerli değil). Fakat yeni AB ülkelerinden bir tanesinden geliyorsanız iş izni ve 2012’de tamamen kaldırılacak olan birkaç meslek için kota kısıtlamaları gibi kısıtlamalar vardır.

Röportaj: Catherine Neilan - Londra

http://medias.cafebabel.com/9763/thumb/355/-/shlomo-i-used-to-think-beatboxing-was-a-way-of-impressing-people-shlomo-human-beatboxer-london-bjork-orchestra.jpg

25 yaşındaki Simon Shlomo Kahn, sesi ile ilgili yeteneklerini toplumun geneline ve çocuklara telkin ediyor. İsrail, Irak ve Alman kökenli İngiliz beatbox sanatçısıyla, kendini beğenmiş önemli şahsiyetlerden, plak firmalarının batmasından ve Bjork ile çalışmaya her şeyi konuştuk..

Hampstead Heath, hip hop kültürünü en çok yansıtan yerlerden biri değildir, bu yüzden beatbox sanatçısı Shlomo ile buluştuğumuz yer ilk bakışta biraz acayip ve uyumsuz gibi geldi – fotoğrafçı bizi çevreleyen yeşil alanlardan ve ağaçlardan memnun değil gibi görünüyor kesinlikle. Shlo', yani, Simon Shlomo Kahn, aslında klasik olarak eğitim almış bir müzisyen olup insanları ‘etkilemek’ hoşuna gittiği için beatbox işinin içine giren biri. Kentsel bağına hiç aldırış etmiyor. ‘Şimdiye kadar muhtemelen öyle olduğumu düşünmüş olsanız da ben aslında hip hop değilim.’ Glastonbury, Latitude ve Womad’da sahneye çıktıktan sonra, bugün yapılacak olan ‘Sweden on Stage’ konseri, bile çok önemli bir etkinlik gibi görünmüyor pek; ama Shlo’nun gerçekten umurunda olan tek bir şey var, o da sanatını icra etmek.

İngiltere’nin yüzölçümünün yaklaşık dörtte biri büyüklüğünde olan bu Doğu Avrupa ülkesine giden yolcuların yaşayacağı en büyük zorluk, İngilizce konuşan bir rehber bulmaktır. Buna rağmen, 400 km.lik sahil şeridi, gölleri ve etkileyici köyleriyle Arnavutluk’un, otantiklik arayanlara sunacağı bir şeyler vardır. odak Agnès Mer , Julie Bathellier - Tirana 'Neden Arnavutluk?' Bu ülkeye geldiğimiz dokuz günden bu yana, kendimize sürekli bu soruyu soruyoruz. Arnavutların kendi bile yaz tatilini geçirmek için burayı seçmemize şaşırdı. Yine de, gururları okşanan Arnavutlar bizi hayretler içinde karşıladılar. Ev sahiplerimizle, arasına birkaç İtalyanca serpiştirilmiş bozuk bir İngilizce ile iletişim kurabiliyoruz. Arnavutluk’un en belirgin tek faktörü dış kontrolden kaçma isteğidir; insanların sürekli olarak hızlı bir tempoda yaşadığı büyük şehirlerin kargaşasından ve tutkusundan kaçmak. Burada, toplu taşıma aracını beklerken sabır göstermek bir erdemdir. Yeteneklerinizden eminmişsiniz gibi hissederken veya sadece sohbet ederken, yirmi dakika verilen birkaç tavsiyeyle tükenebilir. Sefer tarifesi nadir bulunan bir şey olduğu için ve resmi otobüs durakları olmadığı için, sabır belki de Arnavutluk yollarında aklınızda tutmanız gereken en uygun kelimedir. Yine de, her sabah, varacağınız yere otobüsle, minibüsle, taksiyle veya otostop çekerek sağ salim varmanızın ne kadar zamanınız alacağını merak ederken buluyorsunuz kendinizi. Bagajda otostop Bir minibüsün içine tıkışmış veya bir otobüsün arkasında sıkışıp kalmış bir halde ülkenin güneyinin sarp yollarını keşfe çıkıyoruz. Ne kadar küçük olsa da mutlaka bir petrol istasyonuna sahip olmakla övünen köylerin arasında geziniyoruz; eğer ülkede yaz aylarında susuzluk baş gösterirse, bir ‘Lavazho’ya (arabanızı yıkayan beş ya da altı genç adam – ed.) güvenmeyin sakın. Demir yolu ağının tüm niyet ve amaçlara rağmen var olmadığı bir ülkede, arabaların rolü oldukça ağır basıyor (özellikle, araba, bir Mercedes 240D ise). Ayrıca, otobüsler her yere gitmiyor; sonuç olarak, otostop çekmek özellikle yakın mesafelerde yararlı (ucuz olduğunu söylemeye gerek bile yok) bir seçenek haline geliyor; sürücüler anında duracaklar ve özellikle sizin için bagajlarının içeriğini tekrar düzenlemek için ikinci bir kere düşünmeyeceklerdir!

Tarih: 17 Şubat 2009

Yer: Konya

Olay: Dünya tarihine kara leke olarak geçen bir ‘yaratığın’ Adolf Hitler için helva dağıtıldı.

Maktül: İnsanlık

Şüpheliler: Türk Eğitim-Sen Kayseri 2 No'lu Şube Başkanı Ali İhsan Öztürk ve bazı sendika üyeleri

Olay: Kayseri'de Türk Eğitim-Sen üyeleri, İsrail Kara Kuvvetleri Komutanı Tümgeneral Avi Mizrahi'nin Türkiye'ye yönelik sözlerine tepki olarak, Hitler'in ruhu için helva dağıttı.

Türk Eğitim-Sen Kayseri 2 No'lu Şube Başkanı Ali İhsan Öztürk ve bazı sendika üyeleri, Cumhuriyet Meydanı'nda biraraya gelerek, İsrail Kara Kuvvetleri Komutanı Tümgeneral Avi Mizrahi'nin Türkiye'ye yönelik açıklamalarına güya tepki göstermiş. Ne mi yapmış bu kendini bilmez insanlıktan anlamazlar, gelin kendi ağzından dinleyin benim için Eğitim-Sen’i bitiren çetenin ele başının ettiği haltı açıklayışını, aynen aktarıyorum ‘’Hitler'i rüyamda gördüm. Bana, 'siz beni Yahudilerin gözüyle tanıdınız. Ancak bugün Amerikalılar'ın Irak'a yaptığı saldırılar, Doğu Türkistan'daki Türklere saldırılar var. Yahudiler Filistin'de soykırım yapıyor. Bunların yaptığı benimkilerden az değil'’ dedi. Hitler, bize hakkını helal etmedi. Ben de bunun üzerine meydanda helva dağıtıyorum.'' diyor... hem de utanmadan.

Ne alakası var soykırımla Gazze’nin , nedir bu gaflet Allah aşkına, Muhammed ve İsa aşkına…. Sayın Başbakan ve muhalefet neden suskun bu olay karşısında, İsrail’in Gazze saldırısını ‘haklı’ protestonun Hitler’in insanlık suçuna ortak olmaya varmasına nasıl müsade ediliyor. Batman’da 7 yaşındaki çocuğu tekme tokat döven polis, bu ‘kendini bilmez’ eylem karşısında neden sessiz kalıyor. Geç kalmadan başbakanından, muhalefetine ve polise herkes göreve lütfen, yoksa bu işin sonu hiç iyi görünmüyor. Hiç düşündünüz mü bu olay girmeye çalıştığımız Avrupa Birliği’nin herhangi bir kentinde yapılsa, yansımaları nasıl olurdu?, Herkes şapkasını önüne koysun ve bir kez daha düşünsün, bin düşünsün bir konuşsun bence, yoksa ‘haklıyken haksız olmanın kitabını yazan bir Türkiye’ olarak tarihe geçeceğiz.

Özcan Tikit

Türkiye’deki üniversite öğrencileri değişim programları sayesinde belli dönem için ya da sürekli olarak eğitimlerine yurt dışındaki üniversitelerde devam edebiliyor. Üniversite öğrencilerine “uluslararası hareketlilik” imkânı sunan bu yüksek öğretim programlarından biri de Erasmus. Avrupa üniversiteleri arasında işbirliğini teşvik etmeyi amaçlayan bu programdan her yıl binlerce öğrenci yararlanıyor. Örneğin sadece Ortadoğu Teknik Üniversitesi’nden 370 öğrenci 2004-2007 yılları arasında Erasmus üyesi Avrupa üniversitelerinde eğitim gördü.

İstanbul’daki tüm üniversiteler Erasmus programıyla öğrenci kabul ediyor. Ve bu üniversitelerde okuyan yabancı öğrenciler, denklik anlaşması gereği Türk vatandaşı öğrencilerin tüm haklarına sahip. Ancak geçtiğimiz aylarda İstanbul Bilgi Üniversitesi ile İstanbul Valiliği arasında gerçekleşen bir yazışma, uluslararası niteliğe sahip bu işbirliği anlaşmasının Türkiye’nin tüm kurumları tarafından geçerli sayılmadığını ortaya koydu.

Eski Müze’ye yeni Kart

Eğitim kurumları arasında işbirliğini amaçlayan Erasmus’un öğrenciler için sunduğu tek imkân üniversite eğitimiyle sınırlı değil. Üniversiteler çoğu kez, misafir öğrencilerin bulundukların ülkenin kültürünü tanıyabilmesi, deneyimlerinin sadece okulla sınırlı kalmaması için bir takım etkinlikler düzenliyor.

İstanbul Bilgi Üniversitesi Tarih Bölümü ve Erasmus Klübü bu nedenle, üniversitede öğrenim gören 72 yabancı öğrenci için İstanbul’daki müze ve tarihi mekânları kapsayan bir gezi düzenlemek istedi. Bu geziye üniversitenin Türk vatandaşı öğrencileri de katılabiliyordu. Ancak Türk öğrenciler, Kültür Ve Turizm Bakanlığı’nın geçtiğimiz yıl uygulamaya başladığı ve bakanlığa bağlı Türkiye’deki tüm müze ve ören yerlerine giriş sağlayan Müze Kart’ı 10 TL’ye satın alabilirken kendileriyle aynı haklara sahip olması gereken yabancı öğrenciler her müze için 20 TL giriş ödemek durumundaydı.

Bilgi Üniversitesi rektörlüğü, Türk vatandaşı öğrencilerle yabancı öğrencilere uygulanan fiyat arasındaki bu uçurumu giderebilmek için 14 Ekim 2008’de İl Kültür ve Turizm Müdürlüğü’ne yazılı başvuruda bulundu. Erasmus’un Avrupa Birliği Eğitim ve Gençlik Programlari kapsamında yer aldığını belirten rektörlük, yabancı öğrencilerin müze ve ören yerlerine ücretsiz girebilmesini ya da Müze Kart satın alabilme olanağı sağlanması talep etti.

İstanbul Valiliği bu talebi 17 Ekim tarihli yazısında şöyle cevapladı:

“Müze Kart’ın, müze ve ören yerlerine girişlerde uygulanacak usul ve esaslarına dahil 4. Madde’ye göre bu karttan sadece Türkiye Cumhuriyeti vatandaşları faydalanabilir. 5. Madde’ye göre Müze Kart’ın fiyatı 20 TL’dir. Belirtilen tarife öğretmenler ile öğrenciler için yüzde 50 indirimli uygulanır.”